ZEPA Challenge 2016 is geslaagd!

Voorlaatste training
25 mei 2016
Jesse: Blog ZEPA training 1
12 april 2019

ZEPA Challenge 2016 is geslaagd!


5 juni 2016

Oktober 2015 komen we met een aantal collega’s bij elkaar voor de aftrap van de ZEPA Challenge 2016.

Goede doel voor dit jaar, iemand ideeën? We pakken een onderwerp dat de afgelopen tijd alleen maar negatief in het nieuws is; vluchtelingen. We kiezen een specifieke doelgroep; vluchtelingenkinderen in Nederland. Ons kantoor zit in Zeist , dus we gaan op zoek naar een project of goed doel in de regio. We willen minimaal 20.000 euro ophalen, dus kiezen nog een project. Paul (Managing Director bij Enigma) komt met het voorstel voor een project in Arnhem. YOIN, een initiatief van Lindenhout die minderjarige vluchtelingen in Nederland zonder ouders opvangt.

Prachtige projecten, maar wil men deze initiatieven wel steunen. Ze zijn inderdaad allemaal slecht in het nieuws. Vernieling hier, rel daar, gaat ons dit lukken. Maar zoals altijd, achter ieder mens schuilt een verhaal, dus ik ben enthousiast me in deze groep te gaan verdiepen en het verhaal achter het kind te vertellen.

We gaan op bezoek bij Willem Klap van AZC Zeist en Elli Elskamp van YOIN, de begeleiders van de vluchtelingenkinderen zijn dolenthousiast.

Elli Elskamp, projectmanager innovatie bij Lindenhout YOIN: “YOIN staat voor mee doen en mee mogen doen, Top dat ZEPA Challenge mee doet”.

We bereiden de Challenge, onze reis, in de maanden daarna tot in de puntjes voor. Tijdens een ZEPA informatieavond nemen we alle regels en rollen door met de deelnemers en het programma voor het weekend.

Hoe zou dat gaan als je op de vlucht bent als kind? Je bent jong, met een groep vluchtelingen, maar toch alleen, je komt aan in een vreemd land. Hoe ben je hier gekomen, waar ga je slapen? Wie vangt je op? Ik begin het verband te zien.

Voor de informatieavond was de tussenstand van donaties 14.000 euro. Ons streefbedrag was 20.000, dus dat moeten we toch halen met deze groep. We verzoeken alle deelnemers hun best te doen en het effect was meer dan dat.

De donaties stromen de dagen daarop binnen en de mailtjes vliegen rond. Weer 1.000 erbij, we zitten al bijna op de 18, halen we de 20 nog voor het weekend? Dat lukte zeker. Het streefbedrag is binnen en zoals elke consultant streeft naar beter doen dan verwacht, zetten we alles op alles om zoveel mogelijk op te halen.

Dan is het moment daar. We staan met de goede doelen op het sponsorevent. Nog een paar uur en dan luid het startschot.

Sahar en Hanish, twee jonge vluchtelingen, zijn er ook met hun woonbegeleiders van YOIN. Een beetje verlegen stellen zij zich voor en kijken hun ogen uit. Voor ons is het een barbecue met zakenrelaties, familie en vrienden om ons uit te zwaaien, maar voor Sahar en Hanish is dit hun eerste keer op zo’n groot Nederlands feest. Ik heb niet veel tijd om met ze te praten, maar zie ze genieten van het event en de mensen om hun heen.
Ik kijk zelf ook om mij heen. Voor en achter mij langs rennen de deelnemers om zich klaar te maken. Snel nog wat eten, tassen inladen, banden nog even oppompen, iedereen gedag zeggen.

Een uur voor het vertrek verzamelen alle deelnemers zich in ZEPA outfit voor de uitreiking van de cheques. Een toespraak van de burgemeester van Zeist en Paul Jans, managing director Enigma en dan wordt het bedrag bekend gemaakt.

We tonen het bedrag op de cheque en lopen naar Willem en Elli. Ruim 30.000 euro!!! Prachtig moment. De reis moet nog beginnen, maar ons belangrijkste doel is gehaald. We hebben onszelf nu al overtroffen. Ik zie blije gezichten en bedenk me wat een plezier de kinderen hier van zullen hebben.

2 juni, 20.00. We staan er klaar voor en tellen af. Een harde toeter luidt en daar gaan we. 24 uur later staan we in Parijs.. als alles goed gaat. Snachts over de Nederlandse fietspaden en Belgische wegen.

De nachtetappes zijn zwaar. Slecht zicht, regen, stukken onverharde wegen, gat in de weg, verkeerde afslag, beslagen brillen. De deelnemers komen uitgeput aan na de etappes en pakken hun rust, zover dat kan, om zich klaar te maken voor de volgende rit. De volgende groep staat al klaar voor de deelnemers van de vorige etappe aankomen.

Onderweg worden er grapjes gemaakt om de sfeer erin te houden. Pieter, onze held die het hele stuk fietst, rijdt voorop. Met een oortje houdt hij contact met de auto voor en achter het peloton. Ik zit in de auto achter het peloton. “Pieter”, hoor ik de navigator in de auto voor roepen, “Pieter, let op, je mag hier maar 70 km per uur!”. Een paar kilometer verderop, “Pieter, pas op een flitser!”. Naast de nodige grappen worden er ook serieuze mededelingen gedaan. Het zicht is slecht, dus de navigator meldt alle drempels, palen, gaten in de weg en de afslagen die ze moeten nemen. Zo kan het peloton zich concentreren op het volhouden van deze zware tocht.

De finish komt steeds dichterbij, maar nog een lange weg te gaan. De volgende dag rijden we door idyllische dorpjes in Frankrijk. Het tempo zit er goed in. We lopen voor op schema.

De bus wordt inmiddels overheerst door de geur van natte sokken die overal hangen, schoenen die staan te drogen en deelnemers die achter in de bus proberen te slapen. Ik hoor niemand klagen. Iedereen heeft er nog zin in. Na elke etappe komen er weer enthousiaste deelnemers met verhalen over hoe de etappe is verlopen. Het tempo ligt hoog, onderweg een lekke band, kapotte ketting, navigatorproblemen, deelnemers die als dominostenen zijn gevallen, kapotte remmen, maar nog steeds hoor ik niemand klagen. Ik denk aan de vluchtelingenkinderen en wat zij moeten doorstaan om hun bestemming te bereiken.

Alle voertuigen en begeleiders komen aan in Parijs en wachten met spanning bij de finish op de deelnemers. Er is contact tussen de groep bij de finish en volgauto’s. Nog 20 minuten. Camera’s klaar, vlaggen hangen uit. Nog 1 minuut! Er wordt afgeteld en daar komt de laatste groep!

We hebben het gered! Binnen 24 uur! Doel gehaald! De blijdschap is groot. Iedereen is trots op elkaar en op zichzelf. Onderweg veel tegenslagen gehad, maar hier staan we met zijn allen bij de finish. Voor ons vertrek hoorde we dat onze verblijfplaats was overstroomd en moesten uitwijken naar een andere plek… Maar we zijn aangekomen in Parijs en dat mag de pret niet drukken.

Ik denk aan Sahar en Hanish, het moment dat zij in Nederland aankwamen en niet wisten waar zij terecht zouden komen. Onze reis was een sportieve Challenge, hun reis was een vlucht om te overleven. We hebben de nodige uitdagingen gehad, maar niets vergeleken met de verhalen die zij hebben van hun reis…

Nandi Oud en Roxane van der Laan

Comments are closed.